Het drievoudig verbond

Het drievoudig verbond – Conn Iggulden

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Jaar: 2015 (origineel 2014)
Genre:
Historische roman
Bladzijdes: 462
Bindwijze
: E-book
Serie: De Rozenoorlog #2
Waardering: 4 sterren

Het drievoudig verbond

De twee machtigste families van Engeland staan lijnrecht tegenover elkaar

1454: koning Henry VI leeft in ballingschap op kasteel Windsor en hij is al meer dan een jaar geveld door ziekte. Richard, de hertog van York, maakt misbruik van de situatie en probeert zijn invloed in het koninkrijk te vergroten. Met de graven van Salisbury en Warwick vormt hij een formidabele drie-eenheid. Samen strijden ze tegen eenieder die het waagt op te komen voor koning Henry en zijn vrouw, koningin Marguerite van Anjou.
Als de koning echter onverwacht beter wordt en zijn troon opeist, barst er een machtsstrijd los. Deze strijd, tussen de huizen Lancaster en York, leidt onvermijdelijk tot een oorlog die Engeland zal verscheuren…

Het drievoudig verbond is het tweede deel van de fenomenale serie De Rozenoorlogen, waarin twee families Engeland in een gruwelijke burgeroorlog doen belanden die dertig jaar zal duren. Een sensationele, niet te missen serie voor de liefhebbers van Game of Thrones en opwindende, historische verhalen. (Goodreads)

Afgelopen jaar herlas ik al het eerste deel in de Rozenoorlog serie. Nu herlas ik ook het tweede deel in de serie, Het drievoudig verbond. Dit boek doet absoluut niet onder voor het eerste deel. Conn Iggulden heeft een heerlijke schrijfstijl en zet op meesterlijke wijze de verhoudingen tussen de karakters neer. Wederom heb ik weer genoten van dit boek.

Dit boek vindt een paar jaar later plaats na waar het vorige deel is geëindigd. Toch kreeg ik niet het idee dat het storend was. Al vrij snel staan de verhoudingen weer op scherp. Ik genoot van de manier waarop Iggulden de karakters neerzet. Het voelt aan als een schaakspel waarbij de verhoudingen met elke stap anders liggen. Ik weet hoe de rozenoorlog eindigt maar toch genoot ik ontzettend van het verhaal en deed dat absoluut geen afbreuk aan het verhaal. De partijen zijn duidelijk en de spanning wordt steeds verder opgevoerd.

Ook in dit deel wordt het verhaal vanuit verschillende perspectieven verteld wat ik in dit geval enorm fijn vind. Zo krijg je als lezer echt een volledig beeld van de “oorlog” die wordt gevoerd. Als lezer kun je op deze manier ook je eigen “kant” kiezen: York of Lancaster. Ik vind het fijn dat we wederom vanuit het perspectief van koningin Marguerite lezen. Haar perspectief werd wel steeds minder belicht naarmate het boek vorderde, dat vond ik dan weer jammer. Er werd een soort afstand gecreëerd tussen haar en de lezer. Ze was niet meer zo leuk als in het eerste boek. Brewery is denk ik mijn favoriete karakter ook al heeft hij niet echt bestaan. Ondertussen kennen we hem heel goed, we snappen de keuzes die hij maakt! Op het einde kreeg ik echt medelijden met hem, vooral door de manier waarop hij behandeld wordt. Iggulden zet op meesterlijke wijze de arrogantie van de adel neer! Wat ik wel weer jammer vond was dat we in dit boek vrij weinig perspectieven vanuit de gewone burger kregen zoals we dit wel in deel één kregen. Dat vond ik juist een originele toevoeging.

Iggulden weet op verbluffende wijze de slagvelden op papier neer te zetten. Niet alleen was het heel beeldend geschreven maar het bleef ook overzichtelijk. Ik had nergens zoiets van: huh, wat gebeurde daar nou?! Ook de vele personages die de revue passeren storen niet. Het overzicht blijft duidelijk.

Ik heb genoten van Het drievoudig verbond. Iggulden heeft de Rozenoorlog erg goed neergezet. De intrige, spanning en slagvelden spatten van de pagina’s af. Ik leefde mee met alle personages, aan beide kanten. Ik ben zo benieuwd naar alles wat er nog gaat komen en hoe Iggulden dat op papier gaat neerzetten. Kortom, Iggulden heeft een sterk tweede deel afgeleverd.

Stormvogel (De Rozenoorlog #1)

Advertenties

Cel 7

Cel 7 – Kerry Drewery

Uitgeverij: LS Amsterdam
Jaar: 2017 (Verschijnt op 18 oktober)
Genre: Young-adult
Bladzijdes: 384
Bindwijze: manuscript (dit heeft mijn mening niet beïnvloedt)
Serie: Cel 7 #1
Waardering: 4.5 ster

Cel 7Cel 7 van Kerry Drewery is een eigentijdse thriller over de macht van de (social) media, fake nieuws en het recht in eigen hand nemen.

Multimiljonair en beroemdheid Jackson Paige is vermoord. De 16-jarige Martha wordt bij het lijk gevonden, met een geweer in haar hand. Het lijkt dus een uitgemaakte zaak, vooral in een maatschappij waarin geen rechters meer aan te pas komen maar het publiek via de populaire realityshow Dood is gerechtigheid beslist of iemand schuldig is of niet. Bovendien heeft Martha zelf schuld bekend. Maar is ze wel schuldig? Of is de realiteit veel complexer dan de media het publiek wil doen geloven? De countdown begint. Blijft ze leven of gaat ze dood? Jij beslist! (Luitingh Sijthoff)

Sommige dystopian romans komen akelig dichtbij onze huidige maatschappij. Cel 7 is zo’n young-adult roman. Stemmen of iemand schuldig is aan een misdrijf en daarmee de doodstraf verdient/krijgt. Het draait niet meer om wat de bewijslast is of wat het motief is maar puur om wat het publiek van je vindt. Plus hoeveel geld de mensen hebben, want als je rijk bent kan je meer stemmen dan als je arm bent. En dan hebben we ook nog het programma Dood is gerechtigheid die het publiek opstookt. In een wereld waarin iedereen zijn mening online gooit en waarin politici openlijk twijfelen aan de rechterlijke macht lijkt de wereld van Cel 7 opeens niet zo ver weg meer.

Drewery heeft een verslavend verhaal neergepend. Ze heeft een prettige schrijfstijl waardoor het verhaal extra vlot wegleest. De korte hoofstukken, wisselende perspectief en de spanning die met het verstrijken van de dagen oploopt zorgen ervoor dat ik het verhaal met moeite kon wegleggen. Als er een nieuwe dag aanbreekt wordt Martha overgebracht naar een andere cel en steeds wilde ik dan toch weer weten wat haar die dag in de cel te wachten stond. Je krijgt steeds meer te horen over wat er in het verleden heeft plaatsgevonden. Toch vond ik deze onthullingen niet heel erg schokkend, ik vond het een tikkeltje voorspelbaar. Maar door de opbouwende spanning en het sterke verhaal eromheen bleef ik toch doorlezen en stoorde de voorspelbaarheid mij niet.

Wat ik sterk vond was dat niet alleen vanuit Martha’s  perspectief het verhaal werd verteld maar dat er ook andere personen bij kwamen. Naarmate de dag van de executie dichterbij komt werd steeds duidelijk hoe eenzaam Martha was. Je krijgt echt medelijden met Martha en dan is ze echt pas een meisje van 16 jaar. Ook de uitzendingen van Dood is gerechtigheid waren een goede toevoeging aan het verhaal. Zo goed dat ze bij mij het bloed onder mijn nagels vandaan haalden. Als een boek dat bij mij doet, is het goed bezig 😉

De thema’s die in dit boek te vinden zijn (verschil arm rijk, corruptie, het veroordelen van mensen online/sensatie zoeken) zijn dagelijks terug te vinden in onze eigen maatschappij. De wereld die Drewery heeft geschapen zie ik zo terugkomen in onze wereld. Het kan echt gebeuren en dat maakt dit boek ook ergens eng.

Ondanks dat ik het verhaal hier en daar wat voorspelbaar vind, zijn de thema’s goed uitgewerkt. De personages zijn goed uitgewerkt en Drewery bouwt de spanning zo goed op dat je wel moet doorlezen. Na de cliffhanger op het eind ben ik absoluut nieuwsgierig naar het volgende deel. Cel 7 is beangstigend realistisch!

Cel 7 is vanaf 18 oktober overal verkrijgbaar!

Het Geheugenboek

Het geheugenboek – Lara Avery

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Jaar: 2017 (origineel 2016)
Genre: YA contemporary
Bladzijdes: 384
Bindwijze: hardcover
Serie: –
Waardering:4 sterren

het geheugenboek

Ze zeggen dat ik alles zal vergeten. Dus schrijf ik om te herinneren…

De ambitieuze Sammie McCoy weet precies wat ze wil: met de hoogste cijfers haar eindexamen halen en dan het kleine plaatsje waar ze woont voorgoed de rug toekeren. Niets zal haar van haar plannen afbrengen. Dus ook niet de diagnose dat ze een zeldzame ziekte heeft die haar herinneringen van haar zal stelen. En zo wordt het geheugenboek geboren. Sammie schrijft aan haar toekomstige zelf: over waar ze haar studieboeken opbergt, op wie ze verliefd is, wie haar hart heeft gebroken en over Cooper, een oude vriend van vroeger die er alles aan doet haar aan het lachen te maken, en haar tot het einde toe te steunen… (Goodreads)

Van sommige boeken wordt je gewoon even heel stil. Van dit boek werd ik gewoon even heel stil nadat ik de laatste pagina had omgeslagen. Ik wilde nog geen afscheid nemen van Sammie. Oké, in het begin was ze niet echt de meeste likeable persoon maar na een tijdje ga je gewoon zo erg om haar geven!

Sammie is een zeventien jarig, ambitieus meisje dat vol plannen voor de toekomst zit en dan wordt er een ziekte bij haar geconstateerd waardoor alles wegvalt. Weg universiteit, weg geheugen, weg toekomst! Alles wat normaal is voor een zeventienjarige valt weg voor Sammie. Avery heeft op een treffende manier de woede en de frustratie van Sammie weten neer te zetten zonder dat het boek heel zwaar wordt. Het onderwerp is zwaar maar zo voelt het vaak niet omdat het verhaal ook met de nodige humor wordt neergezet. Wat ik erg goed vond was hoe duidelijk je merkte hoe gefrustreerd Sammie is om de hele situatie, ze blijft geloven dat ze gewoon naar New York kan zelfs als het maar een semester is. Ze blijft lange tijd hoop houden. Sammie is vanaf het begin niet gelijk het meest leuke personage. Ze is recht door zee, niet het meest sociale personage en ook een beetje egocentrisch. Door de ziekte verandert dit langzaamaan en zo begon ik Sammie steeds leuker en liever te vinden. Ze begon als een vriendin aan te voelen.
Wat ik daarnaast een erg verfrissend vond is dat de familie van Sammie uitgebreid in beeld kwam. In veel YA boeken is er altijd wel wat met de ouders of er één ouder is niet meer in beeld. Dit is gewoon een complete familie waar niet alleen de ouders goed in beeld komen maar ook de ouders. Ik vond een bepaalde scene die met het jongste zusje van Sammie had te maken echt hartverscheurend. Ik denk één van de beste scenes van het gehele verhaal!

Het Geheugenboek heeft een bijzondere schrijfstijl, Sammie schrijft namelijk een dagboek aan haar toekomstige zelf. Je merkt door het boek ook heen dat ze steeds zieker aan het worden is. Het taalgebruik wordt simpeler en soms krijgt ze een aanval waardoor het verhaal een andere wending krijgt. De ziekte staat niet duidelijk vooraan in het verhaal, maar dat vind ik juist heel erg bij Sammie passen. Tussendoor worden er stukjes van de ziekte onthuld op wat voor manier Sammie niet meer normaal kan functioneren, zoals met de walkie talkie. Dit vond ik juist heel sterk omdat het op die manier meer bij mij binnenkwam, het is veel heftiger op deze manier. Toch had er af en toe wel iets meer informatie over de ziekte mogen worden gegeven! De cover vind ik echt heel erg mooi, en blijft je net als het verhaal echt bij!
Het einde was echt hartverscheurend en liet mij even heel stil achter!

Ik wil Luitingh-Sijthoff bedanken voor het leesexemplaar, het heeft mijn recensie niet beïnvloedt.

Claire

Claire – Lara Adrian

Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Jaar: 2014 (origineel 2009)
Genre: fantasy, paranormaal
Bladzijdes: 302
Bindwijze: paperback
Serie: Middernacht #6
Waardering: 4 sterren

20161027_161116

Als Claire Roth ’s nachts haar huis uit vlucht voor een vurig kwaad dat rechtstreeks uit de hel lijkt te komen, verschijnt uit het niets Claires ex, vampierkrijger Andreas Reichen. Nu zit ze vast tussen twee kwaden – Andreas’ dierlijke woede en het wezen dat in haar huis verblijft.
Andreas heeft zijn oude liefde maar om één reden opgezocht: hij wil de verantwoordelijken voor de slachting onder zijn vampierbroeders te pakken krijgen; zelfs als dat betekent dat hij Claire als pion moet gebruiken in zijn dodelijke spelletje. (Goodreads)

Deel zes in de Middernacht serie, een heerlijk verslavende serie waar ik geen genoeg van kan krijgen. Ik vind het heerlijk om elk deel een andere vampier te leren kennen plus een stukje achtergrondinformatie dat wordt onthuld. Het is verbazingwekkend dat ik nog geen genoeg van deze serie heb gekregen, meestal raak ik snel op series uitgekeken als ze zo lang doorgaan.

Deel zes focust zich op Andreas Reichen en stamvrouw Claire Roth. Andreas hebben we in de afgelopen delen al een beetje leren kennen. In dit boek is hij op zoek naar wraak voor wat de afslachting van zijn familie in het vorige deel. Dat vond ik echt een afschuwelijke gebeurtenis die mijn hart brak, en het brak Andreas’ hart ook. In de afgelopen delen kregen we een beeld van Andreas als een spontane, vrolijke, hartelijke en liefhebbende man. Hij is in dit verhaal totaal onherkenbaar veranderd. Er zit alleen nog maar woede en pijn en wraak in hem. Adrian weet die woede en pijn fantastisch op papier te zetten. Ze weet Andreas zo te portretteren dat je niet anders dan medelijden met hem kunt hebben. Claire is een vroegere vriendin van Andreas, die later de stamvrouw van Wilhem is geworden. Hij is de aartsvijand van Andreas. Claire is nogal naïef, na verloop van tijd werd dit wel een tikkeltje irritant. Doordat Claire een stamvrouw van een andere vampier is wordt het wel interessanter. Ik vond zowel Claire’s als Andreas’ gaven erg gaaf en goed uitgewerkt.

Wat wat minder goed is uitgewerkt, is het verhaal. Het ging vaak erg gehaast, wat jammer is. Soms mag het iets langzamer gaan plus wat meer verdieping zou niet erg zijn.
Zoals ik al in mijn eerdere recensies van deze serie zei, blijft het “grotere” verhaal ontzettend leuk. Er komen steeds meer details naar boven, plus die ontzettend gave cliffhanger! Ik moet gewoon weten hoe het verder gaat!

Wederom weer een heerlijk deel in de Middernacht-serie. Hoewel ik Claire niet echt fantastisch vond, was Andreas goed! Het verhaal had wat meer verdieping kunnen hebben. Daarentegen zijn de krachten van beide goed uitgewerkt, vooral wat het doet met Andreas op het eind. Door die verrassende cliffhanger wil ik snel doorlezen, op naar deel zeven! Ik vind de covers trouwens echt heel mooi en ze vormen echt een eenheid. Ze zijn veel mooier dan de originele covers!

Schaduwliefde

Schaduwliefde – Ruta Sepetys

Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Jaar: 2016 (officieel 2011)
Genre: historische roman, jeugdboek
Bladzijdes: 358
Bindwijze: paperback
Serie: –
Waardering: 5 sterren

20161021_153919

Het is 1941 en de Litouwse Lina verheugt zich op de kunstacademie, waarvoor ze is toegelaten. Dan valt de geheime Sovjet-politie haar huis binnen en wordt ze samen met haar moeder en broertje naar een kamp gedeporteerd. Haar vader komt in een gevangeniskamp terecht. Om haar familie en duizenden lotgenoten te eren, legt Lina hun verhalen vast in haar tekeningen. Ze smokkelt haar tekeningen het kamp uit, in de hoop dat die haar vader bereiken, zodat hij weet dat ze nog leven. Maar daarmee zet ze haar leven op het spel… (Goodreads)

Heb je dat wel eens gehad? Dat je een boek koopt, vervolgens openslaat, de Engelse titel ziet en erachter komt dat je dit boek al jaren wilt lezen? Dat is mij dus overkomen. Ik voelde me zo vreselijk slim, maar niet heus. Schaduwliefde, oftewel Between Shades of Grey, staat echt al jaren hoog op mijn tbr-lijst maar ik ben er nooit aan toegekomen. Toen ik zag dat dit boek maar €5,- kost, wilde ik de gok wel wagen om het boek te kopen. Een boek dat zich afspeelt in Stalins kampen in plaats van de concentratiekampen van Hitler. Dit boek behandelt een stukje van de geschiedenis wat veel te weinig wordt belicht.

Ik heb ontzettend lang gedaan over deze recensie. Over dit boek ben ik absoluut lyrisch, maar meestal zijn dat soort recensies het meest lastig te schrijven. Dus bij voorbaat, sorry als dit een rommelige recensie is. Het boek begint met Lina en haar familie die uit hun huis worden opgehaald, net als Lina heb je geen idee waarom. Vanaf dat moment wordt het verhaal van Lina verteld hoe ze van kamp naar kamp wordt gesleept. Tussendoor komen er flashbacks voorbij, waardoor je ook een kijkje in het leven van Lina krijgt voordat ze werd gedeporteerd. Zo kom je uiteindelijk ook te weten waarom Lina’s familie is gedeporteerd. Het verhaal van Lina vond ik erg realistisch. De honger, de mentale mishandelingen door de bewakers, het afmattende werk, het is allemaal erg realistisch. Aan het eind van het verhaal brak mijn hart om een bepaald persoon dat komt te overlijden. Dat had ik echt niet zien aankomen. Het brak echt mijn hart.

Je merkt echt dat Lina nog jong is, slechts zestien. Ze is nogal naïef en ontzettend eigenwijs, zoals pubers van die leeftijd nou eenmaal zijn. Ondanks dat ik mij echt kon irriteren aan haar naïviteit en eigenwijsheid, voelde ze daardoor wel als een echt personage aan en ook naar haar leeftijd. Uiteraard groeit ze snel op door het boek door alles wat haar overkomt, waardoor ze niet meer aanvoelde als een normaal meisje van zeventien. Deze groei was ook heel natuurlijk. Haar moeder is ontzettend sterk personage waar je respect voor gaat krijgen door het verhaal heen. Ik vond het bijzonder om te lezen hoe ze zich aan haar principes vasthield. Het broertje van Lina vond ik wel ouder aanvoelen dan hij was, een jaar of 14, in plaats van de elf jaar die hij is. Ik kon hem minder goed voor me stellen dan de anderen personages. De andere bij-personages waren ook geloofwaardig en ook al zaten er veel karakteristieken tussen maar dat maakte het verhaal juist sterker.

Het verhaal zelf zat erg goed in elkaar. Het was zo ontzettend geloofwaardig en erg gruwelijk op sommige punten. Als we het over concentratiekampen hebben, gaat de aandacht altijd naar de naziconcentratiekampen. Er is weinig bekend over de gruwelen van de Sovjet kampen, terwijl deze kampen net zo gruwelijk waren. Sepetys weet op een boeiende manier deze geschiedenis onder de aandacht te krijgen. Het verhaal raakt je. Ondanks het heftige verhaal, leest het verhaal ontzettend makkelijk weg. Ik moest steeds een extra hoofdstuk lezen, wat er meestal minimaal drie werden.
Ik vond het einde nogal abrupt, ik had graag meer informatie gewild. Meer over hoe het met Lina verderging, ik had niet echt een voldaan gevoel. Eigenlijk is dat mijn enige minpuntje over het hele boek.

Serieus mensen, ga dit boek lezen. Het is zo ontzettend goed en kost nu maar €5, koopje toch. Schaduwliefde kent een fijne schrijfstijl waardoor je makkelijk doorleest ondanks het heftige verhaal. Het verhaal en de personages voelde geloofwaardig en realistisch aan. Daarnaast vertelt dit boek een stukje geschiedenis wat te onderbelicht is gebleven! Dit boek is één van mijn favoriete boeken van 2016.

Recensie: Gabrielle

Gabrielle – Lara Adrian

Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Jaar: 2012
Genre: Fantasy, romantiek, erotiek, paranormal romance
Bladzijdes: 254
Bindwijze: paperback
Serie: Middernacht #1
Waardering: 4 sterren

gabrielle

Gabrielle komt tijdens een avondje stappen oog in oog te staan met een knappe, onbekende man. Hun blikken kruisen, de wereld staat even stil. Het volgende moment is hij weg. Gabrielle volgt hem naar buiten, en vanaf dat moment verandert haar leven. Voorgoed en ingrijpend. Want in het nachtelijke duister is Gabrielle getuige van een bloedbad, aangericht door een bende wilde vampiers. Gabrielle wordt op het nippertje gered door de onbekende, die niemand minder is dan Lucan Thorne, leider van de Broederschap, een elitegroep onsterfelijken, die zich tot taak hebben gesteld de mensheid te beschermen tegen het groeiende gevaar van de wilde vampiers. Niet alleen Gabrielle, ook Lucan ervaart verlangens die geen enkele vrouw in zijn negenhonderdjarig bestaan heeft weten los te maken. Maar kan hij zich wel binden aan een vrouw nu de strijd tussen de Broederschap en de groep wilden in alle hevigheid losbarst? Maar als Gabrielle doelwit wordt van zijn vijanden, heeft hij geen andere keus dan haar mee te nemen naar de duistere wereld die hij aanvoert. (Goodreads)

Fantasy met erotiek, zo voorspelt de achterkant mij. Dat kan erg goed of erg waardeloos worden. Mijn verwachtingen waren niet erg hoog. Gelukkig was het verhaal niet waardeloos en overtrof het mijn verwachtingen. Daarnaast hielpen vier uur in de trein ontzettend om het boek snel uit te krijgen.

Adrian heeft een interessante wereld geschept binnen onze wereld. De vampiers hebben een totaal andere geschiedenis dan wat ik eerder heb gelezen. Dit maakt het toch wat anders dan een normaal vampier-verhaal. Daarnaast is ook de bloeddorst een interessant uitgangspunt voor de ondergang van vampiers. En tenslotte het feit dat ze zich alleen met stamvrouwen, menselijke vrouwen, kunnen vermengen is interessant uitgedacht. Het verhaal zelf is niet zo bijzonder, redelijk voorspelbaar ook. Wel zaten er hier en daar wat verrassingselementen in, maar niet genoeg om echt verrassend te zijn.

De schrijfstijl bevalt me. Het is licht en leest lekker door. Niet te kort, maar ook niet te uitgebreid, wat precies goed is voor zulke boeken. Daarnaast zit er wel echt een verhaallijn in het boek en werk je duidelijk naar een punt toe. Er was seks, zoals voorspeld, maar gelukkig was dat niet overheersend.
De hoofdpersonages zijn beide sterke karakters. Gabrielle is een sterke, onafhankelijke vrouw die haar eigen weg gaat. Ze doet lang niet altijd wat haar gezegd wordt. En dat vind ik ook zo leuk aan haar. Ze heeft inhoud en staat haar mannetje. Ik hou van eigenwijze personages, en daar behoort Gabrielle absoluut toe. Lucian is zo’n typisch alfamannetje! Maar in dit geval werkte het me niet vreselijk op mijn zenuwen, wat in sommige gevallen wel zo kan gebeuren. Lucian is namelijk wel een redelijk personages, meestal dan. Ook de andere vampierkrijgers zijn leuk en interessant en ik ben nieuwsgierig naar hun verhalen.

Wederom een nieuwe serie waar ik nu al zeker van weet dat ik ga genieten. Dit zijn van die boekenwaar ik weinig inspanning voor hoef te leveren en die ik goed tussen mijn studie door kan lezen. Door de wat andere vampiers dan normaal, de luchtige schrijfstijl, een verhaal met inhoud en leuke, interessante personages heeft Adrian mij aangenaam verrast. Het verhaal was beter dan ik had verwacht! Ik ben nu al nieuwsgierig wat de andere boeken mij zullen brengen.