Het Geheugenboek

Het geheugenboek – Lara Avery

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Jaar: 2017 (origineel 2016)
Genre: YA contemporary
Bladzijdes: 384
Bindwijze: hardcover
Serie: –
Waardering:4 sterren

het geheugenboek

Ze zeggen dat ik alles zal vergeten. Dus schrijf ik om te herinneren…

De ambitieuze Sammie McCoy weet precies wat ze wil: met de hoogste cijfers haar eindexamen halen en dan het kleine plaatsje waar ze woont voorgoed de rug toekeren. Niets zal haar van haar plannen afbrengen. Dus ook niet de diagnose dat ze een zeldzame ziekte heeft die haar herinneringen van haar zal stelen. En zo wordt het geheugenboek geboren. Sammie schrijft aan haar toekomstige zelf: over waar ze haar studieboeken opbergt, op wie ze verliefd is, wie haar hart heeft gebroken en over Cooper, een oude vriend van vroeger die er alles aan doet haar aan het lachen te maken, en haar tot het einde toe te steunen… (Goodreads)

Van sommige boeken wordt je gewoon even heel stil. Van dit boek werd ik gewoon even heel stil nadat ik de laatste pagina had omgeslagen. Ik wilde nog geen afscheid nemen van Sammie. Oké, in het begin was ze niet echt de meeste likeable persoon maar na een tijdje ga je gewoon zo erg om haar geven!

Sammie is een zeventien jarig, ambitieus meisje dat vol plannen voor de toekomst zit en dan wordt er een ziekte bij haar geconstateerd waardoor alles wegvalt. Weg universiteit, weg geheugen, weg toekomst! Alles wat normaal is voor een zeventienjarige valt weg voor Sammie. Avery heeft op een treffende manier de woede en de frustratie van Sammie weten neer te zetten zonder dat het boek heel zwaar wordt. Het onderwerp is zwaar maar zo voelt het vaak niet omdat het verhaal ook met de nodige humor wordt neergezet. Wat ik erg goed vond was hoe duidelijk je merkte hoe gefrustreerd Sammie is om de hele situatie, ze blijft geloven dat ze gewoon naar New York kan zelfs als het maar een semester is. Ze blijft lange tijd hoop houden. Sammie is vanaf het begin niet gelijk het meest leuke personage. Ze is recht door zee, niet het meest sociale personage en ook een beetje egocentrisch. Door de ziekte verandert dit langzaamaan en zo begon ik Sammie steeds leuker en liever te vinden. Ze begon als een vriendin aan te voelen.
Wat ik daarnaast een erg verfrissend vond is dat de familie van Sammie uitgebreid in beeld kwam. In veel YA boeken is er altijd wel wat met de ouders of er één ouder is niet meer in beeld. Dit is gewoon een complete familie waar niet alleen de ouders goed in beeld komen maar ook de ouders. Ik vond een bepaalde scene die met het jongste zusje van Sammie had te maken echt hartverscheurend. Ik denk één van de beste scenes van het gehele verhaal!

Het Geheugenboek heeft een bijzondere schrijfstijl, Sammie schrijft namelijk een dagboek aan haar toekomstige zelf. Je merkt door het boek ook heen dat ze steeds zieker aan het worden is. Het taalgebruik wordt simpeler en soms krijgt ze een aanval waardoor het verhaal een andere wending krijgt. De ziekte staat niet duidelijk vooraan in het verhaal, maar dat vind ik juist heel erg bij Sammie passen. Tussendoor worden er stukjes van de ziekte onthuld op wat voor manier Sammie niet meer normaal kan functioneren, zoals met de walkie talkie. Dit vond ik juist heel sterk omdat het op die manier meer bij mij binnenkwam, het is veel heftiger op deze manier. Toch had er af en toe wel iets meer informatie over de ziekte mogen worden gegeven! De cover vind ik echt heel erg mooi, en blijft je net als het verhaal echt bij!
Het einde was echt hartverscheurend en liet mij even heel stil achter!

Ik wil Luitingh-Sijthoff bedanken voor het leesexemplaar, het heeft mijn recensie niet beïnvloedt.

Recensie: Eleanor & Park

Eleanor & Park – Rainbow Rowell

Uitgeverij: Van Goor
Jaar: 2013
Genre: young-adult; contemporary
Bladzijdes: 333
Bindwijze: paperback
Serie: –
Waardering: 4 sterren

eleanor en park

Dit intrigerende boek vertelt het verhaal van de twee buitenbeentjes Eleanor en Park, tijdens één schooljaar in 1986. Ze delen hun passie voor stripboeken en muziek. Ze zijn slim genoeg om te weten dat een eerste liefde bijna nooit standhoudt, maar ook dapper en wanhopig genoeg om het te proberen. (Goodreads)

Ook ik heb nu eindelijk een boek van Rainbow Rowell gelezen! Mensen zijn over het algemeen lyrisch over Rowell. En ik begrijp dat nu wel. Met Eleanor & Park heeft Rowell een schitterend en realistisch liefdesverhaal neergezet.

Als ik Eleanor & Park met één woord zou moeten omschrijven zou dat “realistisch” zijn. Ik vond het zo vreselijk super realistisch, het hele verhaal door. Het klopte gewoon. De schrijfstijl is mooi. Het verhaal werd in hetzelfde verhaal verteld, rustig. Gewoon prachtig. Het is echt! En dat raakte me.
Wat ik ook mooi vond, was dat de “liefde” tussen de twee hoofdpersonages zich langzaam ontwikkelde. Zowel Eleanor als Park vond ik erg mooie karakters. Ze waren goed uitgewerkt, ze hadden zowel positieve als minder positieve trekjes.
De thuissituatie van Eleanor was afschuwelijk, maar ook, wederom, ontzettend realistisch. Ik geloof dat er, jammer genoeg, vele gezinnen zijn zoals dat van Eleanor. En Rowell heeft het op een goede manier beschreven. De situatie wordt erg goed beschreven, maar tegelijkertijd wordt er ook veel niet gezegd. Zoals waarom precies Eleanor een jaar ergens anders heeft gewoond. Je weet niet precies wat er is voorgevallen, en voor het verhaal is dat ook niet nodig. Maar voor mijn eigen nieuwsgierigheid had ik graag iets meer geweten!
De schrijfstijl vond ik mooi en rustig. Wel verliep het verhaal af en toe iets te rustig. Ook was het einde open, wat mooi is en goed bij het verhaal past. Maar ik wil eigenlijk gewoon meer weten.

Kortom, een ontzettend mooi en realistisch verhaal. De schrijfstijl is mooi en de karakters zijn niet perfect maar menselijk. Zo goed uitgewerkt! Wel had ik nog meer details willen weten, en vond ik het verhaal soms iets te traag gaan. Daarom 4 sterren!

Recensie: Wij leugenaars

Wij leugenaars – E. Lockhart

Uitgeverij: De Fontein
Jaar: 2013
Genre: Young-adult; contemporary
Bladzijdes: 266
Bindwijze: paperback
Serie: –
Waardering: 5 sterren

wij leugenaars

Cadence is de oudste kleindochter van de machtige familie Sinclair. Elk jaar brengt ze de zomer door op het privé-eiland van haar opa. Heerlijke vakanties met haar neef Johnny, nicht Mirren en de knappe buitenstaander Gat. Ze vormen een hechte club. Tijdens hun 15e zomer worden Cadence en Gat verliefd op elkaar. En dan gebeurt er iets onomkeerbaars. Nu is Cadence na twee jaar afwezigheid voor het eerst terug op het eiland. Geteisterd door zware migraine probeert ze te achterhalen wat er die zomer is gebeurd. Haar familie zwijgt in alle talen. Langzaam komen de herinneringen boven, maar ook de leugens en familiegeheimen. (Goodreads)

Tot mijn verrassing heb ik ooit al een boek van Lockhart gelezen. Jaren geleden las ik “De wonderbaarlijke dag dat ik alles kon horen en zien in de jongenskleedkamer”. Klinkt goed hé. Alleen die titel is al fantastisch. En ik heb toentertijd echt genoten van dit boek. Dat was dus al een pluspunt. En na overspoeld te zijn door lovende recensies, werd het wel eens tijd om ook Wij leugenaars te gaan lezen.

Het boek begint niet zo bijzonder, sterker nog het grootste gedeelte is helemaal niet zo bijzonder. Langzaam krijg je brokkeltjes informatie. De familie Sinclair is helemaal niet zo perfect als ze zich voordoen. Maar dan dat einde, dat weergaloze einde! Dat blies me echt van mijn sokken. Alles wat je dacht te weten … verdwenen! Poef, weg. IJzersterk einde waarbij de rest van het boek in het niet valt.

De schrijfstijl deed een beetje jong aan. Voor een 17-jarig meisje doet Cadence jong aan. Alleen al het vreselijke “mammie”, daar gingen mijn nekharen recht van overeind staan. Zo irritant. Van de andere personages krijg je weinig hoogte en lange tijd wist ik niet zo goed wat ik van ze moest vinden. Maar op het einde wordt alles duidelijk waardoor je het ook snapt. En dat is echt op een meesterlijke manier gedaan! Daardoor zet je eigenlijk alle personages in een heel ander daglicht. (Ik ben benieuwd hoe ik naar de personages zou kijken als ik het zou herlezen, met het einde in mijn achterhoofd)

Ik snap nu alle ophef rond het boek. Weliswaar vond ik de schrijfstijl wat jong voor de 17-jarige Cadence. Wel is zij een interessant personages. En ondanks dat het boek voor het grootste gedeelte niet bijzonder of sterk is, maakt dat einde alles goed. Het blaast je omver en maakt veel duidelijk! Wat ik bijzonder knap gedaan vond. Daarom kan ik niet anders dan vijf sterren geven.

Recensie: The Coincidence of Callie and Kayden

The Coincidence of Callie and Kayden – Jessica Sorensen

Uitgeverij: Sphere
Jaar: 2012
Genre: New Adult, roman, contemporary
Bladzijdes: 353
Bindwijze: paperback
Serie: The Coincidence … #1
Waardering: 4.5 sterren

18591022

From the bestselling author of The Secret of Ella and Micha comes a mesmerizing novel of fate, friendship, and the healing power of love . . . 
For Kayden, suffering in silence was the only way to survive. If he was lucky, he could keep his head down, do as he was told, and make it through the day. But one night it seemed like his luck-and his life-might finally end . . . until an angel named Callie appeared just in time to rescue him.
Callie has never believed in luck. Not since her twelfth birthday when everything was taken from her. After the worst was over, she locked up her feelings and vowed never to tell anyone what happened. Now, six years later, she continues to struggle with the painful secret that threatens to consume her.
When fate lands Kayden and Callie at the same college, Kayden is determined to get to know the beautiful girl who changed his destiny. Quiet and reserved, Callie still fears letting anyone else into her world. But Kayden is certain that Callie has come back into his life for a reason. And the more he tries to be a part of her life, the more he realizes that, this time, it’s Callie who needs to be saved . . .
(Goodreads)

Ja, het heeft even geduurd maar hier is dan eindelijk de recensie van The Coincidence of Callie and Kayden!

Dit verhaal was best wel bijzonder en heftig, met daarin onderwerpen als huiselijk geweld, seksueel misbruik en zelfverminking. Beide hoofdpersonages zijn op hun eigen manier “verminkt”. Langzaam kom je steeds meer te weten wat er in het verleden is gebeurd, en waarom ze getraumatiseerd zijn.

Het verhaal begint met een proloog. Daarna maak je een tijdsprong van vier maanden. Je merkt gelijk dat in die vier maanden Callie al wat veranderd is. Ze is iets opener en vrijer geworden. Dit komt het verhaal ten goede. Je krijgt een blik op hoe gesloten Callie was toen ze nog thuis woonden en wat een verschil van vier maanden op de universiteit kan maken op iemands karakter. Ze is nog steeds gesloten maar wel iets vrolijker. Ook al weet je niet wat er met Callie is gebeurd, die proloog voelde erg donker aan. Je voelde gelijk dat er iets mis is. Ook wordt ze geconfronteerd met Kayden en z’n vader, wat later nog terugkomt in het verhaal.

Callie en Kayden gaan naar dezelfde universiteit zonder dat ze het weten. Nadat ze per ongeluk tegen elkaar opbotsen groeit er langzaam vriendschap tussen die twee. En (beetje voorspelbaar) groeit dit langzaam uit tot meer. En dat vind ik een van de sterke punten van dit boek: de tijd die het kost om de vriendschap op te bouwen. Het is niet van de een op de andere dag. Het groeit! En dat vind ik erg sterk omdat in veel boeken tegenwoordig het allemaal insta-love is.

Je leest zowel vanuit Callie als van Kayden en zo krijg je een goed kijkje in hun karakter. Het wordt duidelijk waarom ze zo zijn en wat ze hebben meegemaakt. Er wordt steeds beetje bij beetje onthuld wat er in het verleden heeft plaatsgevonden. De karakters zijn echt gelijkwaardig aan elkaar, in plaats van dat de man overheersend is. Zoals je iets te veel leest in New Adult boeken. Je leeft mee met de karakters en hoopt oprecht dat ze een soort van geheeld kunnen worden en elkaar kunnen vertrouwen. Daarnaast vind ik Seth en Luke ook heerlijk bij-personages en ben ik erg benieuwd naar hun verhalen. Maar aan de andere titels in de serie te zien ga ik dat verhaal ook te horen krijgen. Sorensen laat je hunkeren naar meer. Meer onthulling en meer liefde die na een tijdje van de pagina’s afspat. Haar schrijfstijl is erg prettig. Ondanks de zware onderwerpen die aan bod komen leest het boek erg snel weg door de stijl die Sorensen hanteert. Ook komt er genoeg humor, misschien af en toe een beetje zwart maar daar houd ik wel van, aan bod. Dat maakt het af en toe net wat luchtiger. Daarnaast komen er prachtige quotes uit het boek, hiervan heb ik er een paar weken geleden al een paar gepost maar er komt nog een post met quotes.

Dan dat einde! Dat vond ik echt afschuwelijk. Ik zat echt met open mond. Is dit het eind???? Nee dat kan niet!!! Grrrrrr, gelukkig heb ik deel twee al dus ik gewoon verder lezen. (Ook al durf ik dat nog niet zo goed). Maar het laat je in ieder geval naar deel twee hunkeren.

To all the boys I’ve loved before

To all the boys I’ve loved before – Jenny Han

Uitgeverij: Scholastic
Jaar: 2014
Genre: Young-Adult, humor, contemporary
Bladzijdes: 420
Bindwijze: paperback
Series: To all the boys I’ve loved before #1
Waardering: 4 sterren

15749186

To All the Boys I’ve Loved Before is the story of Lara Jean, who has never openly admitted her crushes, but instead wrote each boy a letter about how she felt, sealed it, and hid it in a box under her bed. But one day Lara Jean discovers that somehow her secret box of letters has been mailed, causing all her crushes from her past to confront her about the letters: her first kiss, the boy from summer camp, even her sister’s ex-boyfriend, Josh. As she learns to deal with her past loves face to face, Lara Jean discovers that something good may come out of these letters after all. (Goodreads)

Ik zag dit boek vorig jaar zo vaak voorbij komen. Het was denk ik één van de zomer boeken van 2014. Met deel 2 voor de deur en alle lyrische recensies, vond ik het tijd worden om dit boek te gaan lezen

Lara Jean woont samen met haar twee zussen, Margo en Kitty, en vader. Haar moeder is jaren geleden overleden. Haar oudere zus, Margo, vertrekt naar Edinburgh om daar te gaan studeren. En dat zet het leven van Lara Jean redelijk op zijn kop. En dan gebeurt er nog een ramp. In een speciaal doosje, wat Lara Jean van haar moeder heeft gekregen, bewaart ze afscheids-/liefdesbrieven aan haar vroegere liefdes. Niet om verstuurd te worden! En dan gebeurd dat! Naast dat Lara Jean moet leren leven zonder haar zus om haar heen, moet ze ook nog eens dealen met de ramp van haar brieven.

Het is een leuk, haast schattig, boek. Het verhaal op zichzelf, de personages en zelfs dat einde, het past zo goed in elkaar. Heet gaat niet alleen maar over het liefdesleven van Lara Jean, maar ook over familie. Hoe familieleden tot elkaar in contact staan. Han heeft de familiesfeer zo perfect beschreven. Een familie met al zijn scheurtjes maar toch perfect. Doordat Lara Jeans oudere zus naar Edinburgh vertrekt, verandert haar wereld. Niet alleen is ze nu de oudste thuis, ze moet ook nog veel meer uit haar schulp kruipen. Ze wordt gedwongen dingen te doen waar ze zich niet comfortabel bij voelt, zoals autorijden. Door het boek groeit Lara Jean tot een meer zelfverzekerd meisje uit.

Ik ben dol op Lara Jean. Ze blijft erg dichtbij zichzelf staan en is verlegen. Maar langzaam zie je haar groeien en veranderen. Deze groei vind ik heel natuurlijk gaan, het gaat niet van het een op het andere moment. Haar jongere zusje Kitty vind ik echt hilarisch. Over haar oudere zus Margo heb ik een iets mindere positieve mening. Ik mag haar totaal niet. De manier hoe ze op situaties reageert en bepaalde dingen verwacht zijn niet eerlijk. Zeker niet met haar manier van doen.

En dan heb je nog de jongens. Josh en Peter. Josh is de (ex-)vriend van Margo. Hij is aardig en lief, en de vriendschap tussen Lara Jean en hem is erg grappig.(De Harry Potter reference 😉 ) Maar ergens weet ik ook niet zo heel goed wat ik van hem moet vinden. En dan is er nog Peter. En ik ben dol op hem geworden. In het begin is hij de typische football speler, maar hij groeit uit tot meer. Hij blijkt grappig, lief en sarcastisch te zijn.

Ik vond het einde goed zoals het was. Als het een stand-alone was geweest, was het ook goed geweest. (Ook al blijft het leuk dat er een vervolg komt) Ik vond het een goed, grappig, realistisch boek. De schrijfstijl was fijn, het verhaal zit gewoon goed in elkaar. Ook is het Engels prima te doen. Ben je nog op zoek naar een luchtig boek voor mee op vakantie? Dan raad ik dit boek absoluut aan!!!!

Dit boek is ondertussen uitgegeven door Uitgeverij Moon in het Nederlands onder de titel: Aan alle jongens van wie ik hield

Recensie: Anna and the French Kiss

Anna and the French Kiss – Stephanie Perkins

Uitgeverij: Speak
Jaar: 2010
Genre: Young-Adult, contemporary
Bladzijdes: 372
Bindwijze: paperback
Serie: Anna and the French Kiss #1
Waardering: 5 sterren

17453983

Can Anna find love in the City of Light?

Anna is happy in Atlanta. She has a loyal best friend and a crush on her coworker at the movie theater, who is just starting to return her affection. So she’s less than thrilled when her father decides to send her to a boarding school in Paris for her senior year.

But despite not speaking a word of French, Anna meets some cool new people, including the handsome Étienne St. Clair, who quickly becomes her best friend. Unfortunately, he’s taken —and Anna might be, too. Will a year of romantic near misses end with the French kiss she’s waiting for?
(Goodreads)

Wauw, wat ben ik gek op dit boek. Ik kocht het boek vorig jaar in Dublin. Ik had er al veel over gehoord via instagram waar ik veel bookstagrams volg, en hij was daar ook nog eens goedkoop. Toen ik thuiskwam bleek zelfs een van mijn beste vriendinnen het boek te hebben en ze was er erg positief over. Vlak daarna ben ik in het boek begonnen en wat was dat een goede beslissing.

Anna moet verplicht naar Parijs om daar haar laatste jaar te volgen, tot groot ongenoegen van Anna zelf. Ergens wel logisch, niemand wil in zijn laatste jaar verhuizen naar een land waar je niemand kent en de taal niet spreekt. Maar aan de andere kant… PARIJS!!!!!!!!
Anna was het in begin nog zeurderig. En door het hele boek door maakt ze af en toe beslissingen waarvan je denkt “hoe kan je nou zoiets doen????” En ze is soms zo blind voor wat er om haar heen gebeurd, en voor de mensen om haar heen.
Anna maakt een groep vrienden in Parijs waaronder Étienne St. Clair (alleen al die naam). Ze worden beste vrienden maar je merkt dat er meer speelt onder de oppervlakte maar hij heeft een vriendin. Wat ik erg fijn vind aan Perkins dat ze haar personages echt laat groeien. Ze vallen en staan weer op en leren hiervan. Anna en Étienne groeien door het verhaal naar elkaar toe. Het is geen instalove zoals de vaak ziet in dit soort boeken.

Perkins haar schrijfstijl is simpel maar erg fijn om te lezen. Ik las het in het Engels en lees “licht”. Het leest ook of het heel makkelijk geschreven is. Verliefdheid is een heerlijk gevoel en Perkins heeft dat zo perfect beschreven. Ik vond het zo herkenbaar om dat te lezen. Ik vloog echt door het boek heen. Het is een heerlijk, makkelijk boek, perfect voor in de zomer of het voorjaar, lekker in de zon. Of als je verliefd bent, want dan herken je waarschijnlijk enorm veel in dit boek.

Het boek is ook net in het Nederlands verschenen, maar als je het in het Engels wilt lezen is dat prima te doen. Het is simpel geschreven en weinig moeilijke woorden. Dus voor een beginneling in het Engels is dit boek zeker een aanrader.
(Voor mijn gevoel is deze recensie echt een rommeltje, maar ik ben zo gek op dit boek dat ik het lastig vind om hier een duidelijke(kritische) recensie over te schrijven 😉 gewoon lezen dus!!!)