De Crypte

De Crypte – Amanda Stevens

Uitgeverij: Harlequin
Jaar:
2015 (origineel 2011)
Genre:
Thriller
Bladzijdes:
318
Bindwijze:
paperback
Serie:
De Dodenrijk serie #1
Waardering:
4 sterren

20170110_150949

Een jonge vrouw is op gruwelijke wijze vermoord en achtergelaten in een graf dat niet het hare is.
Voor rechercheur John Devlin, die op de zaak wordt gezet, roept vooral de plek waarop ze is aangetroffen vragen op. Een historisch kerkhof in Charleston, dat al tientallen jaren niet meer wordt gebruikt. Waarom heeft de moordenaar haar juist daar begraven? En waarom in het graf van een veertienjarig meisje dat lang geleden aan roodvonk overleed?
Hij besluit de hulp in te roepen van Amelia Gray. Zij restaureert historische begraafplaatsen en kent de situatie op het kerkhof goed. Daarnaast is zij de enige die meer weet over de symbolische betekenis van de inscripties op het graf – teksten waarvan Devlin hoopt dat ze hem naar de dader zullen leiden.
Amelia, die van kinds af aan vertrouwd is met de geesten die onder de mensen dwalen en jong geleerd heeft ze op een afstand te houden, beseft al snel dat ze zich nu op gevaarlijk terrein begeeft. Want met de teksten leidt de moordenaar haar niet alleen naar de andere slachtoffers die hij heeft gemaakt, hij lokt haar ook in een val. Omdat zij – door haar gave – zijn uiteindelijke doelwit is…
(Goodreads)

Na een paar lovende recensies gelezen te hebben, werd ik nieuwsgierig naar dit boek. Ik ben dol op thrillers en dit is een spannende thriller met een paranormaal randje. Begraafplaatsen, vermoorde vrouwen en een hoop geesten, klinkt creepy toch!

Ik vind de sfeer van het boek spannend en een beetje creepy. Niet zo creepy als ik had verwacht. Ik had verwacht dat er door de geesten een extra laagje creepyness over het verhaal zou liggen, zo’n eentje waarvan je ’s avonds het licht niet meer uit durft te doen. Helaas ontbrak dit voor mijn gevoel. Het was even spannend als een thriller van Karin Slaughter, zij is mijn favoriete thriller schrijfster vandaar dat ik haar als voorbeeld neem.

Amelia vond ik zo’n ontzettend tof personage. Ze is zo menselijk! Daarmee bedoel ik dat ze niet perfect is, ze laat haar angsten en instincten die daar uit voorkomen zien. Zo is zij tijdens een tochtje door de ondergrondse gangen doodsbang en wil ze het allerliefst vluchten. Dit vond ik zo verfrissend. In plaats van de stoere-kan-mij-niks-raken-houding las ik over een echt mens dat de deur drie dubbel op slot doet en angst voelt. Daarnaast kreeg ik ook medelijden met haar maar werd ook nieuwsgierig naar haar. Ik wilde haar beter leren kennen.

De geestenwereld die Stevens heeft gecreëerd vind ik erg goed in elkaar zitten.  Niet alleen zag ik de geesten duidelijk voor mij, maar ook de regels die bij deze wereld hoorde waren duidelijk wat het verhaal alleen maar ten goede kwam. Het verhaal zat erg goed in elkaar. Ik had geen idee wie er nou werkelijk achter die moorden zat. Je gaat na een tijdje iedereen verdenken. Een begraafplaats zal ik voorlopig niet betreden.
Het einde vond ik een beetje een domper. Bijna 300 pagina’s wordt er naar iets toe gewerkt en vervolgens wordt dat in maximaal 20 pagina’s wordt afgerond. Dat ging zo vreselijk gehaast, het voelde mij echt alsof het werd afgeraffeld. Daar had iets meer de tijd voor genomen mogen worden.

Deze paranormale thriller was weliswaar niet zo creepy als ik had verwacht, maar het zit absoluut goed in elkaar. De geestenlaag geeft het geheel een origineel tintje waardoor de thriller zich onderscheidt van andere thrillers. Daarnaast zet Stevens menselijke personages neer die zeer goed zijn uitgewerkt. Ik ben erg nieuwsgierig naar deel twee.

Advertenties