Recensie: mijn naam is niemand: de thuiskomst

Mijn naam is Niemand: de Thuiskomst – Valerio Massimo Manfredi

Uitgeverij: Athenaeum – Polak & van Gennep
Jaar: 2014
Genre: roman, klassieker
Bladzijdes: 363
Bindwijze: paperback
Serie: Mijn naam is Niemand #2
Waardering: 4 sterren

de thuiskomst

Manfredi is de auteur van een aantal vulgariserende boeken over de oudheid. Het eerste deel (“De eed”*) van zijn roman over Odysseus verhaalt de jeugd, het huwelijk en de heldendaden van Odysseus en is gebaseerd op de “Ilias” van Homerus. Dit tweede deel (“De thuiskomst”) behandelt de moeilijke terugkeer naar Ithaca en is geïnspireerd op de “Odyssea”. De statige taal van het epos maakt plaats voor een vlotte, aangename vertelstijl, zodat de stof ook voor een ruim publiek toegankelijk wordt. Odysseus strijdt tegen de natuurelementen, de zee en de wispelturige beslissingen van de goden. Op zijn zwerftocht komt hij met allerlei vreemde wezens in contact, de Cyclopen, de heks Circe, de zeemonsters Scylla en Charybdis, maar ook met de mooie Nausicaä. De nimf Calypso wordt verliefd op Odysseus en houdt hem gevangen op haar eiland. Bij zijn aankomst op Ithaca wordt hij geconfronteerd met een schare mannen die zijn trouw echtgenote Penelope het hof maken. Zijn wraak is vreselijk. Odysseus’ avonturen worden levendig beschreven. De held verschijnt ons als een mens van vlees en bloed. (Goodreads)

Wat een schitterende hertelling van de Odyssee. Wat het zo bijzonder maakt is dat Manfredi zich de schrijfstijl van Homerus heeft eigen gemaakt. Het is ontzettend poëtisch geschreven. Erg mooi, maar het leest niet altijd makkelijk weg. Daardoor koste het meer tijd dan gewoonlijk om het boek uit te lezen. Je moet goed gefocust blijven. Ik zelf heb eindexamen gedaan in oud-Grieks, en de teksten kwamen uit de Odyssee. Vele stukken waren dus erg bekend en dat maakte het eigenlijk nog leuker. Maar, vooral het laatste gedeelte, vond ik uitgebreid langdradig waardoor het een beetje saai werd.

                Ik dacht weer terug aan de dag waarop mijn vader mij meegenomen had de open zee op, naar het punt waar al het land verdwenen was, waar alleen het zeeoppervlakte zich in alle richtingen tot in het oneindige uitstrekte en de zon met zijn/ stralen hamerde en spoken van het licht opriep die boven het roerloze water dansten.

Manfredi heeft een interessant eind in het boek verwerkt, wat hij ook uitlegt in zijn nawoord. Ik had hier nog nooit van gehoord, extra goed dus. De uitwerking vond ik echter vaag! Vooral het laatste hoofdstuk was voor mij een teleurstelling. Ik had zo veel meer verwacht. Het was zo vaag, dat ik nog steeds niet weet wat er precies is gebeurd.

                “Grote Zeus, die de reizigers en de gasten beschermt, sta mij toe de gruwelijke dood van mijn makkers te wreken! Zij waren ontsnapt aan de gevaren van de oorlog op de bebloede velden van Ilion om in dit woeste land een roemloze dood te sterven.”

Wat je in dit boek erg merkt in vergelijking met het vorige deel is dat Odysseus nu echt een volwassen man is. Vooral aan de toon van zijn gedachten is dat merkbaar. Hij is ontzettend vol en zeker van zichzelf, wat af en toe wel een beetje irritant is. Maar daar staat Odysseus ook om bekend. En uiteindelijk wordt hij hier ook voor afgestraft verderop in het boek.

                Ik zweeg en het gefluit van Erebos in de diepte, een eeuwige klacht, was het enige geluid in de duisternis totdat Achilles antwoord gaf: “Prijs mij de dood niet aan, Odysseus, mijn stralende vriend, want ik zou nog liever de dagloner zijn van een arme man van niets, zonder bezittingen maar in de wereld van het licht, dan heersen over de doden. Het leven is de enige gift, de enige schat, het enige wonderbaarlijke avontuur. Ik heb het verloren voor één ogenblik verblindend licht, en ik zal de eeuwigheid doorbrengen met erover te treuren.”

Ik vond het echt een hele goede hertelling van de Odyssee. Schitterend hoe Manfredi de schrijfstijl van Homerus eigen gemaakt heeft. Hij heeft goed onderzoek gedaan naar de vele verhalen rondom Odysseus en die periode. Achterin zit ook nog eens een lijst met alle karakters wie wie is plus een landkaart met de route die Odysseus heeft afgelegd. Wel was het af en toe iets te langdradig en helaas was het einde ronduit vaag.

Advertenties

One thought on “Recensie: mijn naam is niemand: de thuiskomst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s