Recensie: Zwanenmeer

Zwanenmeer – Unni Lindell

Uitgeverij: Signatuur
Jaar: 2005
Genre: Thriller
Bladzijdes: 345
Bindwijze: paperback
Serie: Cato Isaksen #5
Waardering: 4 sterren

10198403

Wanneer Siv Ellen Blad na een uitvoering van Het Zwanenmeer naar huis rijdt, wordt ze wreed vermoord.
Er zijn vier verdachten: haar ex-man, een vriend van het orkest, de zoon van de vrouw van haar ex-man en een vriend van haar huisbaas.
Cato Isaksen zet alles op alles om de moordenaar te vinden. Op een dag wordt zijn zoontje Georg door een vreemde man opgepikt en op een ijsje getrakteerd. Hoe dichter Cato de moordenaar nadert, des te intenser wordt Georg door de vreemde man achtervolgd.
Het verband is angstaanjagend… (
Goodreads)

Wederom komt Lindell weer met een onweerstaanbare thriller. Dit is haar tweede thriller die ik lees en haar schrijfstijl bevalt me erg. Ondanks dat ik de delen op willekeurige volgorde lees, stoort dat totaal niet. Heeft er iets in de eerdere boeken gespeeld, dan wordt daar door het verhaal vaak nog naar verwezen. Dit is erg fijn want dan hoef ik niet te wachten tot ze deel één bij de bibliotheek hebben!

Wanneer Siv Ellen Blad wordt vermoord na haar werk, zijn er verschillende verdachten. Sommigen verdachten schreef ik gelijk af, maar uiteindelijk waren er twee verdachten die ik in mijn achterhoofd had. Uiteindelijk zette ik in op één persoon, … en dat was natuurlijk fout. Bepaalde hoofdstukken zijn vanuit het dadersoogpunt geschreven. Het zijn korte hoofdstukjes, soms maar van een pagina lang. Dit voegt absoluut wat toe aan het verhaal, omdat het een klein inkijkje geeft hoe de dader denkt en handelt. Dit kan je natuurlijk wel op het verkeerde been zette, zoals bij mij het geval was!

De hoofstukken zijn relatief kort, en je wisselt vaak van perspectief. Het grootste gedeelte van de tijd kijken we mee vanuit het oogpunt van inspecteur Cato Isaksen. Hij is veel bezig met z’n werk, en dit heeft z’n weerslag op zijn gezin. Er zijn wat spanningen is het gezin, en hij geeft weinig aandacht aan zijn kinderen. Dit maakte hem wel realistischer als persoon. Ook vond ik dat je duidelijk merkte dat hij goed was in zijn werk, mede doordat je z’n gedachtespinsels kon volgen. Ik vond hem in dit deel ook veel sympathieker dan Honingval, deel 6, waar hij echt een hufter was. Naast Isaksen kwam er nog een andere inspecteur af en toe aan het woord. Ik vond haar gedachtegangen onnodig omdat het weinig aan het verhaal toevoegde voor mijn gevoel. Daarnaast kwam ook de dochter van Siv Ellen aan bod. Lindell beschrijft haar verdriet en pijn en woede zo rauw, zo echt. Lindell weet emoties goed te weergeven. Dat vond ik knap gedaan. Wat ik ook een pluspunt vond is hoe Lindell bepaalde gebeurtenissen aan elkaar verbindt. Maar hier kan ik niet te veel over zeggen, omdat ik anders bang ben dat ik per ongeluk iets verraad.

Lindell schrijft toegankelijke thrillers zonder al te veel gruwelijkheid, zoals bijvoorbeeld Karin Slaughter en Karin Rose wel in hun boeken verwerken. Daarom zijn haar boeken ook geschikt voor lezers met een iets minder sterke maag. Tevens is haar schrijfstijl erg prettig, mede door de korte hoofdstukken en wisselende perspectieven. Ze laat je op het puntje van je stoel zitten naarmate het einde nadert. Ze weet de spanning treffend op te bouwen. Zeker als Georg in het verhaal wordt betrokken. Dit boek had mij bij mijn lurven gegrepen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s